Lifestyle,  Mijn reis naar herstel,  persoonlijk

2018: mijn reis naar herstel & ondernemen

Kerstmis is voorbij, wat betekent dat de meerderheid van de mensen gaat terugblikken op het afgelopen jaar. Ik ben één van die mensen, maar dat terugblikken gaat bij mij wel iets anders, namelijk op Tara stijl en daar komt natuurlijk een blog, instagram en thee bij kijken.

Niet alleen is instagram een fijn platform waarmee je andere kunt inspireren of bereiken. Je kan dankzij deze app ook een soort van ‘tijdlijn van je leven’ bijhouden.

Een paar dagen geleden heb ik een aantal foto’s uit mijn instagram-archief tevoorschijn getoverd en uitgelicht in mijn insta stories. Ik heb van iedere maand van dit jaar één foto in the picture (haha leuke woordgrap) gezet, welke ik die maand heb geplaatst. Tijdens dat ik dit aan het doen was leefde ik weer helemaal terug naar het moment dat die foto werd genomen. Het leek mij dus leuk om in een blogpost, door middel van foto’s, mijn 2018 te omschrijven. Het jaar wat in het teken stond van mijn reis naar herstel, maar ook het starten van mijn eigen onderneming.

Graag vertel ik jullie over de inzichten, gedachten en gevoelens die het jaar 2018 mij heeft gebracht.

Januari

“Ik heb de hele dag zitten stressen over hoe groot de kans was dat ik een paniekaanval zou krijgen.”

Niet alleen was sporten een grote uitlaatklep voor mij, maar ook mijn liefde voor dieren. Die maand zijn er een aantal bezoekjes gebracht aan het kattencafé hier in de buurt. Ik wist nog de avond dat ik samen met Rens kaartjes had gekocht om in het kattencafé, tussen de kattenknuffels, een film te kijken over Bob Dylan. Dit leek me super leuk! En doodeng!

Ik heb de hele dag zitten stressen over hoe groot de kans was dat ik een paniekaanval zou krijgen. Eerlijk gezegd zou ik dat nu nog steeds wel eng vinden, denk ik. Bioscopen (of in dit geval, een filmavond in een kattencafé) blijft iets waar ik altijd nog ‘angstig’ over ben. Misschien omdat ik het gevoel heb dat ik ‘moet’ wachten totdat de film af is gelopen en daarmee een verstikkend gevoel krijg dat ik niet zomaar weg kan gaan, wanneer ik dat wil.

Toentertijd was mijn huis een grote dierentuin. We hadden maar liefst 4 konijnen! 2 waren pleegkonijnen van de konijnenopvang waar ik vrijwilligerswerk deed. Telkens als ik verdrietig was (wat toen nog wel vaak het geval was) pakte Rens een konijntje en zetten die boven op mij neer zodat ze mij konden troosten. Eindstand: de konijnen waren bijna doorweekt van tranen en ik had allemaal konijnenharen op mijn wang vastgeplakt, maar het werkte!

Februari

“Ik deed echt alleen waar ik zin in had, omdat ik het echt nog niet aankon om grote verplichtingen te hebben.”

De dierentuin werd uitgebreid, want ik kreeg er een gerbil bij! Nog steeds was ik druk bezig met sporten en tussendoor had ik een fotoshoot, waardoor ik toch verplicht was om mijn sportkleding in te ruilen voor een jurk. Die maand werd mijn hoofd zelfs gepubliceerd in een magazine, hoe cool! Naast het sporten en model staan was ik ook druk bezig met mijn YouTube kanaal. Ik vond het geweldig om te vloggen en zangcovers op te nemen. Ik deed echt alleen waar ik zin in had, omdat ik het echt nog niet aankon om grote verplichtingen te hebben.

Maart

“Ik was niet meer bang om mezelf te laten zien en ik wilde andere inspireren.”

Ik moet echt lachen als ik deze foto’s zie. Niet om de foto’s, maar om de intentie waarmee ze zijn genomen. Iedere ‘influencer’ start ergens. Nou, de maand maart was mijn start.

Ik ging content creator zijn. Ik ging influencer zijn. Ik ging YouTuber zijn. Ik wilde van alles zijn en doen en worden, maar ik wist niet wat. Ik snapte niks van het hele ‘influencer’ wereldje. Toen een bedrijf mij vroeg of ik hun armbandje wilde promoten voelde ik me echt instafamous. OMG look at me! Ik heb gewoon een GRATIS armbandje gekregen. GRATIS (min de verzendkosten).

Ja Tara, super cool voor je en toch ook wel een beetje naïef van je… Ach, ik moest ook gewoon ontdekken hoe het allemaal werkte. Misschien als ik over een jaar terugdenk aan dit moment denk ik ook over mijn huidige zelf: ‘wtf, what were you doing?‘. Maar ach, dat zijn leerprocessen en ik zie het alleen maar als iets positiefs, want je kan groeien!

Één ding was wel duidelijk: ik vond het super leuk om allemaal te doen! Ik was niet meer bang om mezelf te laten zien en ik wilde andere inspireren. Tijdens deze persoonlijke ontwikkeling had ik wederom mensen om me heen die niet meer bij mij paste. Voor de eerste keer raakte ik iemand ‘kwijt’ waarbij ik dacht: ‘dan zal het wel zo moeten zijn’ en ik was trots op mezelf dat ik had geleerd dat ik zo kon en mocht denken. Ik leerde een grote les over vriendschap.

April

“Ik heb hier heel veel moeite mee gehad, omdat ik heel veel steun haal uit de liefde die je van dieren krijgt.”

Als ik terugdenk aan april, denk ik alleen maar: ‘wat een kut maand‘. Die maand heb ik niet alleen een operatie moeten ondergaan waarvan de herstelperiode langer was dan gemiddeld bij dat soort operaties (het was een simpele blindedarmoperatie. Wat kan daar nou mis gaan? Nou, veel! Hoor je de frustratie in mijn schrijfstijl?) ik heb ook mijn lieve konijn Poetchie begraven.

Ik heb hier heel veel moeite mee gehad, omdat ik heel veel steun haal uit de liefde die je van dieren krijgt. Wel heb ik deze maand super veel genoten van het maken van foto’s en het genieten van het prachtige voorjaar! Want laten we eerlijk zijn, dat hebben we écht gehad!

Mei

“Ik vond het hartstikke leuk om bezig te zijn met social media en alles wat er bij kwam kijken.”

Yes! Deze maand groeide mijn instagrampagina tot maar liefst 5000 volgers! Het doel van mijn instagrampagina was om mensen bewust te laten worden van hoe content creation op instagram er nou écht aan toe gaat. Ik wilde meer puurheid, echtheid en persoonlijkheid creëren op social media. Ik vond het hartstikke leuk om bezig te zijn met social media en alles wat er bij kwam kijken.

Pip (mijn rammelaar) had een nieuwe vriendin nodig had, want konijnen zijn gelukkiger als ze een partner hebben. Na een geslaagde konijnendate kwam Zelda in ons leven. Na heel vaak tegen Rens te moeten zeggen dat ik ons nieuwe konijn geen Perkamentus (ik had Rens gezegd dat hij mee mocht beslissen over de naam) wilde noemen hebben we besloten om haar Zelda te noemen. Welkom Zelda!

Ik kreeg de kans om te beginnen met een werkervaringsplek bij Twijfelmoeder. Ik was er aan toe om meer verantwoordelijkheid te hebben, dus een werkervaringsplek was de perfecte volgende stap. Ik heb enorm veel geleerd van Patricia en zij gaf mij even het extra zetje om tóch, ondanks mijn angst voor de mening van andere, te beginnen met bloggen. En dat is wat ik ben gaan doen!

Juni

“Ik kreeg weer de kans om het gene te doen waar mijn hart lag: theater!”

De reden waarom ik nu pas begon met bloggen? Ik vond het heel eng om mijn reis naar herstel te delen met andere. Bang dat mensen mij een aansteller of aandachttrekker vonden. 2 woorden die een heftige, emotionele lading met zich meebrengen voor mij, omdat ze in het verleden vaak ten onrecht zijn gebruikt.

Als je depressief bent, dan ben je nooit een aandachttrekker of een aansteller.

Depressie is een ziekte en het is pas echt ziekelijk als mensen jou daar op veroordelen. Mensen zijn hard. En op het internet zijn mensen des te harder. Ik voelde mij geroepen, om met alle kennis die ik op dat moment had, herstellende van een depressie en angststoornis, soortgelijke mensen zoals mij te helpen. Tot mijn verbazing heb ik bijna nooit vervelende reacties gekregen.

Tijdens het starten van mijn blog kreeg ik deze maand de kans om op het laatste moment in te springen bij een theatervoorstelling van een theatergroep waar ik voorheen bij zat, maar waar ik toentertijd moest stoppen in verband met mijn angststoornis. Ik kreeg weer de kans om het gene te doen waar mijn hart lag: theater! Deze maand heb ik 12 voorstellingen gespeeld. Ik vond het ontzettend eng en ik heb momenten gehad dat ik dacht: ‘ik ben hier nog niet klaar voor’. Maar ik ben door gegaan en ik heb er zo ontzettend en intens van genoten! Mijn liefde voor theater werd weer geprikkeld en tot op heden repeteer ik nu iedere week, om samen met deze theatergroep in juni 2019, een prachtig stuk neer te zetten!

Juli

”…ik hoopte stiekem dat ik daar meer uit kon halen! En dat kon ik ook… Het had alleen nog even wat tijd nodig.”

Ik voelde me beter, want ik kende mijn angststoornis. Ik kon meer op mezelf vertrouwen, dus ik kon ook meer gaan doen. Ik had deze maand een aantal leuke fotoshoots op de planning staan en ik ben zelfs de zomerfeesten gaan vieren. Iets wat ik het jaar daarvoor écht niet had gedurfd.

Ik wist nog niet zo goed wat ik nou precies wilde gaan doen. Ik kon ten slotte niet mijn geld gaan verdienen met het schrijven van reviews en ‘instagrammen’, dacht ik. Ik had mezelf aangemeld voor een theateropleiding en werd aangenomen! Hoera! Maar wilde ik weer terug naar school? En voelde ik me daar wel op mijn plek? Na het maken van deze lastige keuze, besloot ik om het niet te doen. Waar ik op dat moment mee bezig was, vond ik veel te leuk om mee te stoppen en ik hoopte stiekem dat ik daar meer uit kon halen! En dat kon ik ook… Het had alleen nog even wat tijd nodig.

Augustus

“Ariël, mijn lieve vriendin was nu samen met Poetchie.”

Genieten. Dat is wat ik deze maand heb gedaan. Ook deze maand heb ik een aantal angsten overwonnen en het leek allemaal zo vanzelfsprekend. Het was zo fijn om te ervaren dat als ik bleef doen wat ik had geleerd tijdens therapie, mijn grenzen aangaf en soms gewoon egoïstisch (ja mensen, dit is niet perse een slecht woord) was, zelfs ik een normaal leven kon hebben. Ik heb deze maand een persoonlijke blog gedeeld over mijn angststoornis en hoe deze zich uitte en daar heb ik zoveel mooie, inspirerende en lieve reacties op gekregen die mij de bevestiging gaven dat ik daadwerkelijk mensen kon helpen.

Ondanks de moeilijke keuze van vorige maand, stond ik deze maand voor een nog moeilijkere keuze. Mijn kat Ariël (die woonde bij mijn moeder), die in mijn leven kwam toen ik 17 jaar werd, was ziek. We stonden voor de lastige keuze om haar in te laten slapen of om haar met behulp van enorm veel medicijnen misschien nog een paar maanden in leven te houden. We hebben haar met veel verdriet in laten slapen. Ariël, mijn lieve vriendin was nu samen met Poetchie.

September

“Ik heb zoveel mensen om me heen die met mij mee denken en mij helpen om mijn dromen waar te maken.”

De ene naar de andere blog gooide ik online en het idee van een eigen onderneming kwam steeds vaker de hoek om kijken. Ik ging hard aan de slag met het verder ontwikkelen van Thee met Tara. Ik heb zoveel mensen om me heen die met mij mee denken en mij helpen om mijn dromen waar te maken.

Mijn lieve Rens die achter iedere keuze staat die ik maak en mij ook weer opvangt, wanneer die keuze achteraf niet de juiste blijkt te zijn. Mijn lieve meedenkende vriendinnen, die mijn blogs nakijken, mij aanmoedigen en vol gieten met wijn, wanneer dit nodig is. En natuurlijk mijn fantastische familie, die allemaal stuk voor stuk in mij geloven.

De zomer was geweldig geweest en bijna afgelopen. Ik keek uit naar het najaar, omdat ik dan geen excuus nodig had om binnen te zitten en te werken achter mijn computer. Het weer zou namelijk toch te slecht zijn om naar buiten te gaan…

Oktober

“Als grote dierenvriend kon ik dat katje niet aan zijn lot overlaten en inmiddels is Daantje 2 maanden deel van onze familie.”

ein-de-lijk had ik een fotobewerking gevonden die ik wilde gebruiken voor mijn instagrampagina. Dagen lang heb ik achter mijn computer als een bezeten instagramgeek zitten lightroom’en (ik maak zelf werkwoorden, that’s how I roll). Het was zo leuk om te doen! De kennis over content creation en de tools om op instagram een groter bereik te krijgen, wilde ik zo graag met andere mensen delen en dat ben ik gaan doen. Alle info hierover is te vinden op mijn blog onder het kopje: instagram, of op mijn instagrampagina zelf.

Minder nieuws, want er heerste een of andere vloek over onze dieren en wéér moest een van onze katten worden ingeslapen. Vlekje was maar liefst 17 jaar geworden en ik weet nog dat ik als meisje van 4 jaar super bang van haar was. Het was hartstikke moeilijk om haar te laten gaan en mijn hele familie leefde mee. Ze was ten slotte de ‘van der Ven kat’ geworden. De volgende dag kwam er een verwaarloosde en zieke kitten op mijn pad. Toeval? Als grote dierenvriend kon ik dat katje niet aan zijn lot overlaten en inmiddels is Daantje 2 maanden deel van onze familie.

November

“Er zijn veel nieuwe mensen in mijn leven gekomen die ik begin dit jaar nog niet eens kende en welke een positieve invloed op mij hebben.”

Wat is de herfst toch prachtig! Mijn favoriete seizoen. Samen met Eva (een vriendin van mij en inmiddels mijn vaste fotograaf) hebben we prachtige foto’s gemaakt in Amsterdam. In freakin’ Amsterdam. Dé hoofdstad van Nederland. Ik ben daar gewoon geweest. HOE DAN!? Het gaat gewoon zó goed met me dat ik nog maar één keer in de maand naar therapie hoef.

Deze maand heb ik zoveel motivatie en inspiratie gevonden dankzij interessante mensen. Er zijn veel nieuwe mensen in mijn leven gekomen die ik begin dit jaar nog niet eens kende en welke een positieve invloed op mij hebben. Niet alleen in mijn directe omgeving, maar ook online. Ik heb contact met zoveel leuke ondernemers via instagram en dat inspireert me zo erg! Dankjewel!

December

“Toen ik begon met het schrijven van deze blog stond ik er nog niet eens bij stil dat er daadwerkelijk zoveel positieve dingen zijn gebeurd dit jaar.”

Daar zijn we dan, december 2018. Wat een prachtig jaar was dit! Ik ben zó tevreden! Toen ik begon met het schrijven van deze blog stond ik er nog niet eens bij stil dat er daadwerkelijk zoveel positieve dingen zijn gebeurd dit jaar. Vaak vind ik dat mijn persoonlijke ontwikkeling veel te langzaam gaat, maar door het schrijven van deze blog zie ik pas letterlijk wat ik allemaal heb bereikt. Ik heb prachtige plannen voor 2019, dus ik heb er enorm veel zin in.

Ik wens jullie een gelukkig nieuwjaar!

Kusjes,

Tara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *