Lifestyle,  Mijn reis naar herstel,  Ondersteuning,  persoonlijk

Aan de slag na een depressie

Hoi allemaal,

Ik zal me even opnieuw voorstellen, want er is veel gebeurd in de tijd tussen de start van dit blog en nu:

Ik ben Tara van der Ven, 21 jaar en ik ben een Instabranding coach. Ik help bedrijven met het ontwikkelen van een aantrekkelijke Instagrampagina waarmee ze meer binding krijgen met hun doelgroep en op een échte manier kunnen groeien en werken aan hun online business.

Ik drink veel thee. Ik overdenk. Ik zing liedjes voor mijn konijnen. Ik maak heel veel lijstjes. Ik ben moeder van 6 viervoeters. Ik heb een lichtelijke haardraai tik. Ik heb een grote liefde voor Rens. En voor Instagram, maar voornamelijk voor Rens.

Eind 2016 heeft het welzijn van mijn mentale gezondheid besloten dat het tijd was voor een pauze. Ik werd depressief en kreeg een angststoornis. Ik had nooit gedacht dat ik het zou durven om mijn verhaal te delen met de wereld door middel van een blog, maar dit bracht mij zoveel steun en kracht! Ik weet nu dat ik niet de enige ben en ik ben blij dat ik door middel van mijn verhaal mensen kan helpen en inspireren. Op het gebied van mentale gezondheid, maar dus ook als #girlboss in de wereld van Instagram.

Inmiddels zijn we aangekomen bij het volgende hoofdstuk van mijn leven! Het hoofdstuk waarin ik na meer dan twee jaar tijd thuis te hebben gezeten, weer aan het werk ga…

Succesverhaal

En niet zomaar aan het werk. Nee, ik ga werk doen wat echt ik leuk vind en waar ik voor heb gekozen. Zonder enige druk van buitenaf! Ik wist dat, wanneer ik eenmaal weer zou gaan werken, dit eerder een succes zou zijn als ik zou kiezen voor iets wat ik écht leuk vind! Ik heb gedurende mijn herstelperiode geleerd dat, wanneer iets een succes is, het uiteindelijk steeds makkelijker wordt om niet meer bang te zijn voor mijn angsten. Het is dus heel belangrijk dat ik iets doe waar ik mij goed bij voel en niet omdat ‘iedereen het doet’.

Kies iets wat jij écht leuk vind! Iets waardoor je bijna iedere dag als je opstaat weer denkt: YEAH BITCHES IM GONNA DO THIS SHIT! Denk je dat niet? Stop er dan mee.

Hoe kan een jonge meid van 19 nou depressief zijn?

‘Ja maar Tara, niet alles kan leuk zijn’ werd mij dan weleens gezegd. Waarop ik dan altijd dacht: ‘ik ben er op zich, volgens mij, naar mijn mening, wel al redelijk achter gekomen dat het leven inderdaad niet altijd leuk kan zijn, maar thanks’.

Tijdens mijn depressie kon ik niet denken: ‘nou ja, ik heb in ieder geval iedere dag toegang tot vers water. Wat zeur ik nou? haha #lovelife’. Nee, een depressie overwin je niet door ‘gewoon positief te blijven’.

Ik merkte steeds vaker dat er best veel mensen waren die het niet snapte dat ik als jonge meid thuis zat zonder werk. In eerste instantie had ik daar best wel moeite mee. Ik deed namelijk echt wel mijn best om te herstellen! Ik wilde graag iets doen wat ik leuk vond, omdat dat mij meer zekerheid gaf dat ik mijn angsten kon overwinnen, dan als ik iets ging doen wat ik eigenlijk niet leuk vond en zo weer terug bij af was.

Hard work, pays off

Het is dus niet dat ik van de een op andere dag ben begonnen met werken. Dit is langzaam gegroeid. Het begon met vrijwilligerswerk en een werkervaringsplek. Dit heeft er voor gezorgd dat ik door groeide tot het gene wat ik écht wilde gaan doen. Het starten van een eigen bedrijf. En dat is niet iets wat je even doet. Dit is iets wat vraagt om veel voorbereiding en ontwikkelingen. Inmiddels heb ik de kans gekregen om ergens het werk te gaan doen wat ik leuk vind en mijn eigen bedrijf vorm te geven. En ik heb mijn kont er voor af gewerkt om dit te bereiken. Nee, maar echt letterlijk. Ik ga tegenwoordig niet meer naar de sportschool, dus mijn kont is niet meer wat die is geweest. R.I.P. billen 2016- 2018

Op eigen tempo

Toen mijn therapie eenmaal klaar was, was dit een soort van bevestiging voor mij dat ik nu écht door kon gaan met mijn leven. Wat heb ik lang gedroomd over het moment dat ik ein-de-lijk weer kon gaan werken. Net zoals een ‘normaal’ persoon. Door die gedachten hield ik juist het probleem in stand, want ik zag mezelf niet als een normaal persoon. Inmiddels kan ik steeds beter accepteren dat mijn angst een deel van mij is en zie ik het niet meer als een stoornis. Een paniekaanval is vervelend, omdat het veel energie kost, maar ik ben er niet meer bang voor. Niet meer bang voor de zwarte verf, zoals ik dat benoemde in dit artikel welke ik schreef naar aanleiding van mijn laatste therapiesessie.

We zijn toch niet veeleisend, omdat we werk willen doen waar we gelukkig van worden? Het heeft voor sommigen gewoon tijd nodig om het gene te vinden waar ze gelukkig van worden. Misschien dacht je het gevonden te hebben, maar bleek het achteraf niet zo te zijn. Dit is niet erg. Doe het op je eigen tempo. Het duurde voor mij zeker een jaar voordat ik er überhaupt pas aan durfde te denken om weer aan het werk te gaan. Voorheen kreeg ik al een paniekaanval bij de gedachte alleen al. Nu heb ik nog steeds weleens dagen dat ik sommige afspraken mega eng vindt en dat het me niet lukt om alleen te gaan. En ja, dan bel ik mijn moeder of mijn vader of dan vraag ik aan Rens of hij met mij meegaat. Maakt mij dit een minder persoon? Nee. In sommige situaties voelt dit voor mij nou eenmaal gewoon nog veiliger.

Er zal ook een dag komen dat ik het echt volledig zelfstandig durf. Maar tot die tijd heb ik gewoon de perfecte kans gekregen om op mijn tempo aan mijn business en mijn herstel te werken. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor! Ik vind het hartstikke leuk. Zwaar, maar leuk! En dat mag er allemaal zijn! Ik heb heel hard gevochten voor iets wat ik heel graag wilde, dus ik ben best wel een beetje trots op mezelf.

Your only limit is your mind!

Kusjes,

Tara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *