meisje voor het raam
Lifestyle,  Mijn reis naar herstel,  Ondersteuning

Een burn-out of quarterlife-crisis? Dit is wat je moet weten!

‘Als ik geen last meer heb van mijn angststoornis, dan kan ik eindelijk gaan genieten van mijn leven’. Zei ik tegen mijn vriend. Inmiddels heb ik mijn angststoornis onder controle en heb ik geen last meer van mijn depressie. Alles is goed. Ik ben weer genezen. Ik kan weer normaal functioneren en er staat een wereld voor mij open. Ik kan alles gaan doen wat ik wil. Maar wat wil ik? En waar ga ik in hemelsnaam beginnen?

 

You are not the only one

Je hebt geen depressie of angststoornis nodig om deze vragen aan jezelf te kunnen stellen. Dit zijn namelijk vragen die aan het licht komen in de loop van ons leven. Op de leeftijd van 15 had ik grote verwachtingen van mijn 21-jarige zelf:

 

Ik zou samenwonen met mijn vriend in een koophuis.

Woont samen met haar vriend. In een anti-kraak pand.

Mijn interieur van het huis zou een 50’s look hebben met een boho-tintje.

Is blij als ze een muurkleed kan kopen bij de Action.

Ik zou overdag werkend zijn als receptioniste bij een grote hotelketen.

Is er inmiddels achter dat mantelpakjes en haar accent een combinatie zijn die erom vragen niet serieus genomen te worden.

 

Sorry 15-year old me, I failed. Al moet ik eerlijk zeggen dat none of the above mij vandaag de dag aantrekken (behalve het boho-tintje dan, cause inner hippies never die). Wij mensen zijn toch heel erg geneigd om onszelf te vergelijken met anderen. Ik doe het ook en ik ben soms ook enorm teleurgesteld in mezelf, maar gelukkig weet ik dat ik op mijn eigen manier iets toevoeg en dat ik daar tevreden over ben.

Maar soms kan je dit niet bedenken, omdat je simpelweg niet tevreden bent met je leven. Is dit herkenbaar voor je? Ben jij in je early 20’s en heb je geen idee wat je doet met je leven? Denk jij vaak: ‘Is dit het dan? Is dit alles?’. Heb je continu last van stress? Congratulations! Je hebt waarschijnlijk een quarterlife-crisis of een burn-out.

Quarterlife wattes?

Maar even serieus, dit is natuurlijk helemaal niks om lacherig over te doen. Hoe rot is het dat je altijd grote verwachtingen hebt gehad van jezelf en er op een dag achter komt dat je geen een van deze verwachtingen hebt waargemaakt in je leven. Dat kan voor sommige mensen erg confronterend zijn.

Sure, ik ben gelukkig met mijn leven. Maar dat betekent niet dat ik soms niet het roer om wil gooien en ineens iets geks wil gaan doen zoals backpacken in het buitenland! Ik baal er soms zo ontzettend van dat ik hier veel te pussy voor ben. Ik vind het eng, want ik wil mijn veilige haven niet opgeven. Maar wat zou ik het zo ontzettend vet vinden om iets avonturistisch te ondernemen!

Een paar weken geleden was ik met een vriendin van mij naar de film: Mamma Mia (heb je hem nog niet gezien dan adviseer ik je bij deze om dat te doen). In die film zie je een meid naar Griekenland verhuizen om daar een huis te renoveren en om te toveren tot hotel. Gedurende het verhaal ontmoet ze allemaal knappe mannen, ziet ze er continu fabulous uit, zingt ze liedjes waar iedereen de tekst en danspasjes van kent en heeft ze op een of andere mysterieuze wijze ook het geld om dat allemaal voor elkaar te krijgen. Na de film waren ik en mijn vriendin helemaal geïnspireerd en vertelde ik haar met volle overtuiging dat wij ook naar Griekenland moesten verhuizen. Natuurlijk haalde ze mij snel uit mijn droom door mij erop te attenderen dat wij met ons budget geluk hadden als we tot Luik zouden komen.

Natuurlijk snap ik ook wel dat dit niet realistisch is. ik ben dan misschien wel een impulsief persoon, maar ik heb wel verstand. Dromen is goed en dat moeten we vooral blijven doen. Maar hoe vind je een balans tussen je dromen waarmaken en realistisch blijven?

Balans creëren

Je early 20’s zijn de jaren dat je roekeloos gedrag wilt vertonen, gek wilt doen en alles uit het leven wilt halen wat er is. Maar je het eigenlijk toch ook best wel fijn vindt om s ‘avonds met een pot Ben & Jerry’s op de bank te zitten en liedjes voor je hond te zingen. Hoe vind je dus een balans tussen de-losgeslagen adolescent en de achter de geraniums zittende huismus? Nou, omdat ik zo goed weet wat ik in dit leven wil en nooit twijfel over mijn keuzes (ahum) ga ik jullie advies geven.

Je vergelijkt jezelf met anderen, omdat je wordt opgeleid om een unieke persoonlijkheid te ontwikkelen. Daarbij voel je enorm veel druk, want voor jou 10 anderen! Je leven wordt ontzettend stressvol, wat enorm wordt onderschat door de maatschappij. Gek hé!? Dat driekwart van de jongeren kampt met een burn-out. Dus stop om jezelf te vergelijken met een ander. Het leven is geen wedstrijd en neem mij als voorbeeld: ik doe ook maar wat. Net als de rest.

Het duurt véél langer om volwassen te worden. Vrúúger waren onze opa’s en oma’s, misschien zelfs wel onze ouders, al getrouwd op deze leeftijd. Wij twintigers zien dit meer als zaken voor ‘later als we groot zijn’. Maar wat nou als later nog best wel een tijdje duurt? Dat betekent dat er een hele lange periode ontstaat tussen de puberteit en je 30-35’ste.  Een tijd waarin je zelfstandig bent, maar je jezelf nog wél aan het ontwikkelen bent. Gooi er nog een hoog verwachtingspatroon tegenaan, en hallo stress. Bedenk jezelf dat het tegenwoordig steeds normaler is dat je pas trouwt op je 30’ste en het krijgen van kinderen op je 38’ste is ook niet raar. Dus calm your tits mate.

The sky is the limit in de tijd dat wij twintigers zijn opgevoed. Het ging in deze tijd economisch super goed en de meeste van onze ouders hadden na hun studie meteen een baan. Tegenwoordig is dat wel anders. Wij gaan de arbeidsmarkt op in een moeilijke tijd, met weinig kans op een baan. Geen diploma? Reserveer maar vast een doos voor onder de brug! Belangrijk is dus om onze verwachtingen bij te stellen en in te zien dat het tegenwoordig niet meer zo gaat als vroeger.

Neem de tijd om goed na te denken waar deze fase in je leven nou écht om gaat. En niks is goed of fout. Verwacht niet teveel van jezelf en vergelijk jezelf niet met anderen. Pak een wijntje, relax. Morgen is er weer een dag.

Kusjes,

Tara

Bron: Cosmopolitan, Evajinek

 

2 Reacties

  • Inge

    Super herkenbaar. Iedereen in mijn omgeving en ikzelf hadden altijd verwachtingen. Ik zou de wereld veroveren, de bedrijfswereld bestormen en summa cum laude afstuderen. En mijn drang om dit allemaal waar te maken heeft mij uiteindelijk als student economie en bedrijfseconomie een burn-out ingejaagd, met de bijkomende depressie erachteraan. Roer totaal omgegooid, en nu alleen nog maar focus op dat wat ik leuk vind, fotografie, schrijven en geschiedenis! Ben ook niet bang dat ik achterloop in het leven, immers heb nog minstens 50 jaar te gaan hoop ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *