Mijn reis naar,  Mijn reis naar herstel

Één van de vele hobbels in mijn succesverhaal

Ik schaam me een beetje om dit te delen, want het is me niet gelukt. Het is me niet gelukt om op vakantie te gaan en te genieten. Hoe ik vorig jaar nog schreef over hoe ik samen met mijn angststoornis de vakantie met mijn vriendengroep had weten te ‘overleven’, schrijf ik nu een blog over het feit dat het dit jaar géén succesverhaal is geworden. Het voelt alsof ik heb gefaald, het voelt alsof ik mijn angst heb laten winnen, maar is dat zo?


Ik moet genieten


‘Hoe moeilijk kan dat zijn?’ Zal jij misschien denken. Het enige wat je moet doen op vakantie is genieten. Precies, ik moet genieten. Ik MOET. En wat nou als me dat niet lukt? Wat nou als ik geen rust kan vinden? Wat nou als ik overprikkeld raak? En wat nou als ook nog eens mijn spullen worden gestolen? Wat nou als ik me totaal niet veilig voel? En wat nou als ik misselijk wordt? En wat nou als de bliksem inslaat terwijl ik sta te douchen? En wat nou als ALLE COMPLOTTHEORIEËN WAAR ZIJN!?

Over ieder scenario wat er kan gebeuren denk ik na, analyseer ik en bedenk ik een plan bij om er mee om te kunnen gaan als het mis gaat. Ik hou rekening met iedere uitkomst. En als er geen oplossing is voor de uitkomst en ik het probleem niet kan voorkomen. Wat doe ik dan? Nog meer stressen. Mijn stressniveau is de afgelopen dagen zo hoog geweest dat ik alleen maar kon huilen, een hartslag had van 110 slagen per minuut, een brok in mijn keel had en steeds het gevoel had alsof ik moest overgeven en dus alle symptomen had waar ik doodsbang voor ben. Mijn angststoornis was eerst ‘bang zijn om ziek te worden’. Inmiddels ben ik bang voor.. Ehm.. Ja.. Alles?

‘Ik kan mijn hoofd uitnodigen voor een theekransje.’

Het is dus vast geen shockerend feitje, dat het in mijn hoofd heel gezellig druk is. Vaak vind ik dit niet eens erg, want het is weleens druk op een manier waar ik heel blij van wordt. Dan voel ik me geïnspireerd en heb ik allerlei leuke ideeën en plannen. Ik kan mijn hoofd uitnodigen voor een theekransje. Het stopt nooit met actief zijn. Ik onthoud dingen die ik als 4 jarig persoon ooit heb gezegd tegen een vreemdeling op straat en ik word afgeleid als er bijvoorbeeld een vliegje voorbij komt vliegen. Het lijkt soms alsof ik geen filter heb en ik sneller praat dan dat ik denk of sneller denk dan dat ik praat? Whatever. Ik ben dus ook heel eerlijk. Soms iets té eerlijk. Ik zeg dan dingen waar ik een ander mee zou kunnen kwetsen en ga me daar vervolgens heel erg druk over maken. Ik maak het dan mijn levensmissie om diegene beter te laten voelen en zal komen met geweldige adviezen die ik zelf vervolgens nooit opvolg.

Misschien heb ik wel autisme, adhd of een gegeneraliseerde angststoornis. Wat maakt het uit? Al zou ik poep op mijn hoofd smeren, een regendansje doen en tampons in mijn oren stoppen: ik heb last van mijn gedachten. Ik ervaar het als een probleem. Ik hoef niet te weten wat ik wel of niet heb voor ‘aandoening’. Ik wil weten hoe ik mezelf kan accepteren met alle bijkomende gedachten en niet altijd alleen maar beren op de weg zie.

‘Iedereen is anders, maar ik ben super anders’

Eigenlijk maakt het niet uit dat ik de keuze heb gemaakt om eerder naar huis te gaan van mijn vakantie, maar ik vind van wel. Ondanks dat er niemand is gestorven, deze keuze er niet voor heeft gezorgd dat de wereld is vergaan en Harry Potter nog steeds de coolste film ever is, ik vind het verschrikkelijk. Ik vind mezelf een grote loser. Als ik de keuze maak om naar huis te gaan, dan hoef ik daar niet onzeker van te worden en dan hoef ik niet na te denken over wat andere mensen van mij vinden. Ik ben niet zó belangrijk, dat mensen daar echt een uitgebreide mening over gaan vormen. En tóch is dit één van de grootste valkuilen in mijn leven. Ik vind mezelf nou eenmaal écht heel veel minder dan anderen. Dat betekent niet dat ik mezelf super kut vindt (ik kan namelijk best wel grappig en gezellig zijn), mijn leven super kut vindt of depressief ben, ik kijk gewoon heel erg op tegen anderen. Ik bewonder ieder persoon in mijn omgeving (en ja, ook op het internet) en vergelijk mezelf met hen en kom dan altijd tot de conclusie dat ik minder goed ben. ‘Dan moet je in de spiegel gaan staan en tegen jezelf zeggen dat je goed bent zoals je bent’. Ik sla nog liever een autodeur dicht met mijn tong er tussen.

De goude truc voor een gelukkig leven

Ik heb vaak geprobeerd om het advies van andere mensen op te volgen. Hoe vaak ik wel al niet heb gehoord: ‘dan moet je gaan wandelen, yoga doen, mediteren of een boek lezen. Dat helpt echt.’ THANKS SUSAN, maar tijdens een paniekaanval vind ik het al fijn als ik überhaupt lucht krijgt. Ik heb ook echt een schijthekel aan van die boeken waar dan in staat dat de schrijver van het boek op een dag wakker werd ‘en het licht zag’. Dude, hiermee geef je mij hoop dat ik op een dag ook wakker zal worden en ineens alles snap. Die dag is nog steeds niet gekomen, dus dit is een grote teleurstelling. En ja, ik heb al die dingen die andere mensen tegen mij zeiden geprobeerd, omdat ik altijd dacht dat als het een ander helpt, dan zal het mij ook wel helpen. Ik heb ook alle zelfhulpboeken heel serieus genomen, maar vervolgens hielpen deze dingen niet en voelde ik me nog slechter, omdat het niet hielp. Mijn hoofd werd weer gevuld met gedachtes als: ‘Iedereen kan het behalve ik.’ Of ‘Waarom ben ik niet zoals de rest?’

Maar wat voor jou werkt betekent niet meteen dat dat voor mij ook werkt. Onder de grote druk van stress en mijn maaginhoud ben ik de afgelopen dagen achter een paar dingetjes gekomen die mij op zich wel hielpen om mijn gedachten af te leiden.

  • Kattenplaatjes kijken
  • Candy Store luisteren van Heathers the musical
  • Rens aan het lachen maken met spongebob gifs
  • Mama een liedje laten horen wat ik heb ingezongen
  • Een cool idee bedenken voor een theaterstuk

Nou, ik geloof ook niet dat al deze dingen jou zullen helpen, wanneer je je kut voelt.

404 error feelings not found

Het doel voor mij is dat ik uiteindelijk meer kan gaan voelen en minder doe denken. Wanneer iemand mij een compliment geeft, dan wil ik dat kunnen voelen. Wanneer het niet goed met mij gaat en iemand aan me vraagt: ‘wat voelt goed om nu te doen?’ Dan wil ik dat kunnen weten en antwoord kunnen geven op de vraag. Het probleem is dat ik de laatste tijd niks voel. Klinkt gek he? Niks voelen. Maar shit komt niet binnen. Ik kan 10x om bevestiging vragen en 100x een compliment krijgen, maar de gedachten dat ik slechter ben dan anderen overheerst.

Toch denk ik dat ik ondanks dat ik denk het gevoel te hebben dat ik niet goed genoeg voel wat goed voor me is (snap je het nog?), ik tóch dinsdagavond de beste keuze heb gemaakt voor mezelf door naar huis te gaan. En nu dat ik thuis zit en mijn vrienden vakantie aan het vieren zijn, had ik verwacht dat ik overspoeld zou worden door een gevoel van spijt en jaloezie, maar dat is niet zo. Natuurlijk baal ik van mezelf en natuurlijk ben ik hartstikke bang voor wat zij nu van mij vinden (ondanks dat mijn vriendinnen al een aantal keer tegen mij hebben gezegd dat ze trots op me zijn en het goed van me vinden dat ik voor mezelf heb gekozen), maar het overheerst niet. Misschien dat ik te moe ben, dat kan. Ik heb namelijk de afgelopen dagen zoveel paniek en stress gehad dat het me niks zou verbazen als ik 3 jaar eerder zou sterven en voor de rest van mijn leven wallen onder mijn ogen zal hebben. Misschien dat het een les voor me is geweest. Wat het ook is: ik kan er nu wel over na gaan denken, maar misschien is het beste wat ik nu kan doen geen conclusie trekken en mijn blog af sluiten met leuk kattenplaatje. Komt ‘ie:

Kusjes,
Tara

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *