malmedy
Mijn reis naar herstel,  persoonlijk

Ik ga op vakantie en neem mee… mijn angststoornis

Daar sta ik dan. Midden in het Belgische ‘stadje’ Malmedy, in een schattig kledingboetiekje waar alles veel te overprijsd is, samen met verschillende angsten op de loer. De bang-dat-ik-ziek-wordt angst, waarin ik mij voorstel dat ik over de dure kleding heenkots, en dat de vrouw die in de winkel aan het werk is, mij verafschuwt en verbiedt om ooit nog een stap in deze stad te zetten. Ook komt de nooit verassende, bang-dat-ik-in-mijn-broek-poep angst de hoek om kijken, om te checken of ik ook heb nagedacht over het feit dat het kán gebeuren dat de tosti die ik net heb gegeten verkeerd valt en ervoor zorgt dat ik in mijn broek poep. We zijn overigens wel in België, misschien is de kaas hier wel heen anders? En was die tomaten ketchup nog wel goed? Misschien kunnen mijn darmen daar niet tegen? Ik heb spastische darmen, dus het zou zomaar kunnen. En wat moet ik dan doen? Misschien wordt ik wel zo misselijk en krijg ik wel zo’n erge buikpijn dat ik sterf? Dat mijn lichaam het niet kan verdragen en dat ik hyperventilatie krijg en dat daardoor mijn hart het begeeft? Het zou zomaar kunnen. Ik heb ooit gelezen dat een jonge vrouw van mijn leeftijd is gestorven aan een hartaanval, misschien overkomt mij dat ook wel.

Gedachten patroon

Dag in dag uit, heb ik dit soort waanzinnige gedachten. Ze nemen ongeveer 10 seconden van mijn tijd in beslag. De gedachten poppen op in mijn hoofd, ik luister naar ze, en vaak besluit ik dan dat ik er niks mee ga doen. Het leerproces van het niet serieus nemen van mijn gedachten en er niks mee te doen, heeft langer dan een jaar geduurd en ik kan het nog steeds niet altijd toepassen. Ik probeer om mijn gedachten er te laten zijn en er niet tegenin te gaan, de ene keer slagen ze er in mij een beetje angstig of paniekerig te maken, en de andere keer kan ik me niet eens meer herinneren dat ze er weer waren.

Vermijdingstechnieken

Het feit dat ik me kan herinneren wat mijn gedachten waren toen ik in Malmedy in dat kledingboetiekje stond, betekent dat mijn angststoornis toen meer aanwezig was dan wat ik de laatste tijd gewend was. Gelukkig vond ik dit niet erg. Ik wist dat wanneer ik op vakantie zou gaan, ik uit mijn vertrouwde omgeving zou gaan en dat de onbewuste drang van negatief denken dan weer actiever zou zijn. Voorheen had ik besloten om maar niet op vakantie te gaan. En zo heb ik een jaar lang heel veel dingen vermeden. Ik ging niet meer naar school, ik ging mijn interesses en hobbies uit de weg (wat zorgde voor depressie), en ik ging niet meer naar mijn vrienden toe waardoor ik erg eenzaam werd. Vermijden is fijn, maar voor korte termijn. Uiteindelijk had ik geen leven meer voor mezelf en was alles waar ik ooit mijn geluk uit haalde weg. Alleen omdat ik bang was voor wat andere zouden denken.

Vertrouwen in de mensheid

Ik heb besloten dat ik mijn leven niet meer wilde laten leiden door mijn angst. Ik ben stap voor stap verschillende dingen gaan ondernemen die ik eng vond, maar waarvan ik wist dat als ik het zou doen, het iedere keer makkelijker zou worden om om te gaan met mijn angst. Ik ben mijn beste vrienden gaan vertellen wat er gebeurd wanneer ik angstig wordt. Het kwetsbaar zijn en open stellen, maar vooral het vertrouwen in mensen hebben, vond ik heel lastig omdat dit in deze periode verschillende keren niet goed was uitgepakt. Ik kwam erachter dat mijn angst niks te maken had met het bang-zijn-om-ziek-te-worden. Maar het bang-zijn-om-mensen-kwijt-te-raken. Ik ging nadenken, iedere keer als ik dacht dat ik ziek werd in het openbaar, was ik bang voor de reactie van mensen. Bang dat ze mij zouden uitlachen en in de steek zouden laten. Inmiddels wist ik wie mijn echte vrienden waren, zouden zij mij in de steek laten als ik ziek werd? Zouden zij mij een aansteller vinden? En zo ja, wat vind ik daar dan van? Ik kwam tot te conclusie dat ik het dan best wel slechte vrienden zou vinden, en hun dan liever niet in mijn leven zou willen hebben.

Het is verschillende keren gebeurd dat ik dacht dat ik ziek werd en besloot dit te zeggen tegen mijn vriend, mijn vriendinnen en later zelfs welke mensen er dan ook waren, te zeggen. Ik kwam erachter dat wanneer ik dit vertelde, mensen je alleen maar willen helpen. Want denk eens na: Als er iemand naar jou toe komt en zegt dat hij/zij zich niet lekker voelt en vraagt om hulp, dan help je dat persoon toch? Ik ging vooral nadenken over wat ik zou doen als ik iemand zoals mij zou kennen, en zo kreeg ik steeds meer het vertrouwen in mensen terug.

Het buschauffeur metafoor

Ik heb jullie al verschillende keren verteld over mijn therapie. In de weg naar herstel door middel van ACT-therapie, heeft mijn therapeut mij verschillende metaforen voorgelegd die ondersteuning bieden bij het accepteren van je angsten, je angsten er te laten zijn en toch het pad te kiezen waar jij gelukkig van wordt.

Stel je voor dat je de bestuurder bent van een bus. De plekken waar je met de bus naartoe wilt rijden, staan symbool voor je waarden, doelen en dromen. Naast je in de bus zit je grootste angst, bijvoorbeeld de angst om te falen, om afgewezen te worden, of de angst voor een paniekaanval. Wat is jouw grootste angst? Wie zit er naast jou in de bus?

En het blijft niet bij die ene angst. Achter je zitten nog een paar andere passagiers, die zich bemoeien met de keuzes die je probeert te maken. Al deze passagiers staan symbool voor gedachten in je hoofd. De één roept dat je toch vooral niet te hard moet rijden, dat je voorzichting moet zijn. Weer een ander roept dat je linksaf moet, terwijl je eigenlijk liever rechtsaf zou slaan. Al die mensen in de bus bemoeien zich overal mee en wat je ook doet, nooit is iedereen tevreden. Jij bent de bestuurder, zelfs je grootste angst bepaald niet welke richting je opgaat. Dit gebeurd alleen als jij denkt dat die angst de bestuurder is.

Met al deze passagiers ben ik op vakantie gegaan. En raad eens, ik heb het kei leuk gehad! Het is belangrijk om jezelf zo nu en dan af te vragen of jij wel echt het leven leidt waar je gelukkig van wordt. Of leiden jouw angsten jou leven?

Kusjes,

Tara

 

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *