Mijn reis naar herstel,  Ondersteuning,  persoonlijk

Klaar met therapie. Klaar met herstellen?

Daar loop ik dan voor de laatste keer het gebouw uit. Het gebouw waar ik voor de eerste keer binnenliep toen ik er nog helemaal geen vertrouwen in had dat ze me binnen konden helpen. Het voelt zo gek. Ik dacht altijd dat als ik klaar zou zijn met therapie ik een ander mens zou zijn, dus waarom voel ik me dan nog steeds gewoon Tara? Ik denk dat mijn verwachtingen misschien te hoog waren. Wat had ik dan gedacht dat zou gebeuren? Dat er een engel mij stond op te wachten op de parkeerplaats, die een stukje uit de bijbel zou voorlezen, mij vervolgens een hostie zou geven en wat weiwater tegen mijn kop aan zou flikkeren? Misschien wel.

Vaarwel levensgids

Ik ben ontzettend blij dat ik klaar ben met therapie, maar ik had gewoon niet gedacht dat dit moment ooit zou komen. Dat ik het vertrouwen zou krijgen om weer op eigen been te staan, terwijl ik twee jaar geleden een gevaar voor mezelf was. Mijn therapeut vertelde mij dat ik het altijd al in mijn eentje heb gedaan, maar dat zij vanaf de zijkant met mij meekeek. En toch voelt het voor mij alsof zij zo veel meer heeft gedaan. Alsof zij een soort levensgids voor mij was en ik nu geëvalueerd ben naar het volgende level van mijn leven, waarin ik het écht zelf moet gaan doen. Geen wapens, geen verdediging, geen superkrachten. Alleen ik. Jezus Tara, wat een enorm veel verwijzingen naar games. Ik game niet eens!

Het is simpelweg niet meer nodig om mij professionele hulp te geven

Het is simpelweg niet meer nodig om mij professionele hulp te geven. Ik ben nu net zo doodnormaal als een persoon wat naar haar huisarts gaat om een verwijzing te krijgen voor de praktijkondersteuner, omdat ze bijvoorbeeld wil stoppen met roken, niet omdat ze het leven niet meer ziet zitten. En zelfs een praktijkondersteuner heb ik niet nodig! Na 2 jaar en 47 behandelingen ben ik klaar met deze therapie.

Dé wondertherapie

Misschien dat vele van jullie nu denken dat wanneer je onder therapie zit je op een bank gaat liggen terwijl er een psycholoog tegenover je zit met een notitieboekje, een pen, een timer en fancy diploma ingelijst achter zich hangen, heeft het fout. Zo gaat het alleen in New York volgens mij. Niet iedere willekeurige psycholoog, psychiater of therapeut kan jou helpen met je problemen. Therapie is er in vele vormen en maten en gaat verder dan alleen maar een persoon wat aan jou vraagt hoe jij je voelt bij dingen. Ik weet dat bij vele mensen EMDR-therapie super goede resultaten heeft geleverd, maar bij mij was dat niet dé wondertherapie. Dat was voor mij ACT en schrijftherapie.

Ik heb een heel boekwerk geschreven waarin ik alle details van mijn emoties en gedachtes heb omschreven met betrekking tot mijn trauma’s. Klinkt ontzettend kut en dat was het ook, maar het werkte als een tiet. Verder heeft ACT mij doen realiseren wat de kracht van je eigen gedachtes met je kan doen. Mensen die me kennen die zullen het herkennen, wanneer ik vertel dat je gedachtes hartstikke fijn zijn om links van rechts te kunnen onderscheiden, maar dat ze verder voor niks goeds dienen.

Wat zijn mijn waarden? Ik vind het leuk om op te treden, maar ik vind het hartstikke eng en ik ben bang wat mensen van mij zullen vinden. Ben ik dan bereid om ondanks mijn angst het tóch te doen?

Ik wilde gelukkig zijn. Ik wilde niet verdrietig, angstig of onzeker zijn. Het kostte me zoveel energie om tegen deze gevoelens en bijkomende gedachtes te vechten. ACT heeft mij geleerd om uit dit gevecht te stappen. Het heeft mij geleerd dat alle emoties die ik voel er mogen zijn. Angstig zijn in het openbaar? Dat mag! Verdrietig zijn om alle kut dingen die er zijn gebeurd? Dat mag!

Deze emoties verdwijnen niet, maar ze hoeven niet mijn leven te bepalen. Ik leerde om te kijken wat echt belangrijk is in het leven. Wat zijn mijn waarden? Ik vind het leuk om op te treden, maar ik vind het hartstikke eng en ik ben bang wat mensen van mij zullen vinden. Ben ik dan bereid om ondanks mijn angst het tóch te doen? ACT zorgde ervoor dat ik mijn eigen (denk)patronen kon gaan herkennen en milder kon oordelen. Inmiddels kan ik veel beter mijn vervelende gedachtes, gevoelens, herinneringen en lichamelijke sensaties accepteren. In plaats van proberen ze zo snel mogelijk onder controle te krijgen.

Time to Act

Acceptatie en bereidheid: ben ik bereid om iets te doen, waardoor mijn angst actief wordt? Ik ben vervelende gedachtes en gevoelens expres op gaan roepen. In eerste instantie via een kleine vorm, zoals: mijn tanden poetsen met mijn andere hand, terwijl ik dat irritant vond. En later via een grote vorm, zoals: naar een openbare plek gaan, terwijl ik mij angstig voelde.

Defusie: kan ik mijn gedachtes los van mezelf zien? Mijn gedachtes zijn gewoon woorden. Wanneer ik deze woorden opschrijf en op tafel leg en er naar kijk is het eigenlijk helemaal niet zo heftig. Ik heb geleerd om los te komen van mijn gedachten, zodat ze mij minder kunnen raken.

Zelf als context: ik heb geleerd om een iets meer flexibele relatie met mezelf te krijgen.

Hier en nu: in contact komen met het hier en nu. Door middel van bijvoorbeeld, mindfulness. Wat is nou écht belangrijk? Het gene wat momenteel gebeurd, want daar heb je invloed op.

Waarden: Wat vind ik nou echt belangrijk in het leven?

Toegewijd handelen: ik wil mezelf niet laten leiden door mijn angstgevoelens en gedachtes, dus ga ik dingen ondernemen op basis van mijn waarden.

Ik heb ervaren dat dit zo goed heeft gewerkt voor mij. Natuurlijk kan ik het nog niet altijd toe passen, maar dat is niet erg. Ik vind het spannend dat ik nu mijn therapeut niet meer heb die mij attendeert op bepaalde dingen. Ik moet het nu dus echt zelf gaan doen. Het was even schrikken, maar ik kan het wel. Veranderingen zijn altijd eng. Ik wist nog wel dat ik tegen mijn therapeut zei dat ik vond dat het allemaal te lang duurde en dat ik bang was dat het nooit zou veranderen. En look at me now!

Betekend het dan dat nu ik klaar ben met therapie ik helemaal klaar ben met herstellen? Ik denk het niet. Ik denk dat je je hele leven lang bezig bent met herstellen van bepaalde dingen. Het ene wat erger dan het ander. Zo noemde mijn therapeut een mooi metafoor over een pot zwarte verf:

Je kan nog zoveel witte verf bij een pot zwarte verf doen. De pot zwarte verf zal nooit helemaal wit worden. Misschien wel heel licht grijs, maar nooit helemaal wit. En af en toe zal er misschien ook weer wat zwarte verf bijkomen.

Het scheelt dat ik nu niet meer zo bang ben voor die zwarte verf…

Kusjes,

Tara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *