Mijn reis naar herstel,  persoonlijk

Mijn gedachtewereld: HELP! Ik moet geopereerd worden

Hallo! Leuk dat je op deze blog hebt geklikt. Gezellig dat je er bent! Voordat je dit hele zeur verhaal gaat lezen, adviseer ik je alvast om alles met een sarcastisch tintje te lezen en niet alles super serieus te nemen. Humor is key. Groetjes. 

Dingen van me afschrijven is iets wat mij niet echt trekt. ‘Als je ergens om piekert, schrijf het dan op’. Zeggen mensen weleens tegen mij. Maar bij mij werkt dat niet, denk ik altijd. Want ik ben te perfectionistisch. Alles wat ik typ moet een logisch en samenhangend verhaal met een doel zijn. Vooral als ik iets schrijf op mijn blog. Ik moet toch iets leuks vertellen tegen jullie, toch? Niemand zit te wachten op gezeik, denk ik altijd. Toen ik vanmiddag mijn logopedist tegenkwam in de supermarkt, en ze aan me vroeg hoe het met me ging, heb ik niet gezegd hoe het écht met me ging. Want daar zat ze vast en zeker niet op te wachten, denk ik dan. Nou, lieve logopedist, bij deze: ik loog.

Ik geef het eerlijk toe, ik voel me momenteel niet goed. En dat vind ik altijd zo eng om te zeggen omdat ik dan weer bang ben dat het wéér bergafwaarts gaat met mij. Dat ik binnen de kortste keren weer aan de medicijnen zit en mijn huis niet meer uit durf. In dit ‘mijn gedachtewereld-stukje’ zal ik jullie vertellen hoe de strijd tussen mij en mijn hoofd er op dit soort dagen uitziet. Dit schrijf ik dus niet perse met een doel. Dit gaat je waarschijnlijk niet helpen. Ik ga mij waarschijnlijk ook niet beter voelen. Maar ach, op de lange duur zal het vast en zeker een therapeutische werking hebben… Of althans… dat wil ik graag geloven.

Ik moet accepteren dat ik een mens ben die haar leven leidt met pieken en dalen. Ik ben geen recht en gebalanceerd persoon (seriously tho, mijn evenwichtsorgaan is verstoord. Op sommige dagen krijg ik het zelfs voor elkaar om over de lucht te struikelen). Zo ben ik nou eenmaal. En dat moet ik goed vinden. Nee, dat mag ik goed vinden. Maar het is wel handig als ik mezelf goed vindt zoals ik ben. Wat inhoudt dat ik het ook moet (mag) accepteren dat een angststoornis een deel uitmaakt van mijn leven. Bij Tara komt een angststoornis. Dat krijg je er gratis en voor niets bij. En dat is op zich helemaal niet zo erg. Maar het denken wat bij deze stoornis komt kijken, wat uiteindelijk de stoornis veroorzaakt, dat is erg. Volg je me nog? Dat is mega irritant en ik wil niet dat ik het erg vindt. En des te harder ik niet wil dat het er is, des te meer het er zal zijn. En waar maak ik me nu druk om? Wat is nou mijn probleem? Ik moet geopereerd worden, dat is mijn probleem.

Oké, even voor de duidelijkheid dus: ik moet geopereerd worden aan een ontsteking in mijn buik. Deze ontsteking heb ik overgehouden aan mijn blindedarm-verwijdering-operatie in april. Ik ben dus al een halfjaar aan het sukkelen met mijn lichamelijke gezondheid en dat is super vervelend natuurlijk, maar dat is alles. Verder is mijn leven gewoon chill en leuk. Ik maak me alleen druk over het feit dat ze met een mes in mijn buik gaan snijden en dat ik een vloeistof in mijn lichaam gespoten krijg waardoor ik buiten bewustzijn ben. Welke er trouwens ook nog eens voor zorgt dat mijn conditie met 80 levels daalt. Dus ik accepteer maar alvast dat ik voortaan na 5 meter lopen buiten adem bent. Nou, balen meid. Je bent zo zielig. Maar er zijn mensen aan de andere kant van de wereld die een moord zouden plegen om geopereerd te kunnen worden! Er zijn mensen die iedere dag wensen dat ze geen pijn meer hebben en dat hun gezondheid goed is! Dus stop met ziegezagen, and men up!

Ik kan me nog de eerste keer herinneren dat ik geopereerd werd. Dit was aan mijn stembanden en ik vond het écht vet cool! Ik kon niet wachten om geopereerd te worden! Veel meiden voelen zich volwassen wanneer ze voor de eerste keer ongesteld worden. Ik niet. Bij mij was dat de keer dat ik voor het eerst geopereerd zou worden. Man, dat is cool. Dan heb je pas heftige shit meegemaakt in je leven. Ik bewonderde ook altijd de kinderen op de basisschool die een gebroken been hadden. Want die mochten op krukken lopen. En die dingen waren hip! De gebroken-been-kinderen kregen ook altijd direct nieuwe vrienden op zo’n moment. Dat veranderde op de middelbare school, toen waren dat de kinderen die kauwgom bij hadden.

Terwijl ik dit typ moet ik gewoon lachen om mezelf. Wat haak ik snel van een onderwerp af zeg. Zo kan ik mezelf toch niet serieus nemen? Misschien moet ik dat ook gewoon niet doen. Het is maar een operatie, Tara. En wanneer deze erop zit dan ga ik mezelf gewoon zo goed onderhouden, zodat ik nooit meer geopereerd hoef te worden.

Zal ik nu alvast beginnen met mijn leven te verbeteren? Ik ga gewoon een stukje joggen, denk ik. maar man, wat haat ik hardlopen. En het regent buiten. Het is koud, want de verwarming doet het niet. Lang leve anti kraak wonen. Ik wil gewoon in bed liggen en breakfast at tiffany’s aanzetten en mezelf heel zielig voelen. Ik ben veel te moe om te gaan joggen. Ik werd vanochtend om half 6 al wakker, omdat ik zo gestrest was. Slapen met stress is vermoeiend hoor. Volgens mij kan je het wel vergelijken met een narcose, maar een waarbij je van te voren 20 Red Bulls hebt gedronken.

Leg je er maar bij neer dat je gestrest bent, Tara. Maar dat kan ik niet, oké? Oké. Ik snap het ook wel. Maar luister, wat dan nog? Dan maak je je maar één of twee weken druk. Het zijn maar een paar weken. Een paar weken, van je heeeeeeeele leven. Dat maakt toch niet uit? Dat is te overzien. Dus waarom zou je je druk maken als je toch weet dat het over tien jaar geen enkele invloed meer heeft op je humeur? Ga gewoon chillen. Neem een warme douche en trek wat fatsoenlijke kleren aan man, je lijkt wel op een zwerver.

Oké, en nu? Nu heb ik opgeschreven wat ik voel. De conversatie tussen het engeltje en duiveltje in mijn hoofd op papier gezet. Ik heb het van me ‘afgeschreven’. Still having anxiety. Dat doet me denken aan dit plaatje by the way:

Hahaha, ja dat plaatje is grappig.

Het heeft dus geen enkele nut. Maar de kunst is natuurlijk om het niet erg te vinden dat het geen nut heeft. Ik moet niet de dingen (= oefeningen van mijn therapie bijvoorbeeld) gaan doen in de hoop dat het beter met me gaat. Maar ik moet dingen doen, omdat ik weet dat het goed voor me is. zoals, hardlopen. Misschien moet ik het toch maar gaan doen? Haha, nee tuurlijk niet. Of bunny yoga? Ik heb twee konijnen, dus in principe kan ik het doen. Geen excuusjes meer Tara! Ga gewoon wat doen met je leven. Leef. Maakt niet uit wat. Kom uit die stoel en ga iets doen. Al is het maar de was, wat echt moet gebeuren trouwens want je hebt geen fatsoenlijk ondergoed meer. Niet alles hoeft een doel te hebben. Je moet gewoon leven. Want dat is wat wij mensen doen, het is heel simpel. Gewoon adem halen en lopen en dan kom je vanzelf wel iets tegen waar je iets mee kan. En bekijk het van de positieve kant: je kan nog lopen! Dus zo erg kan die operatie niet zijn. Oké doeg meid.

Kusjes,

Tara

P.S.: ik heb ‘hard’ gelopen

P.S.S: het was vreselijk

 

Omslagfoto door: Celine Theunissen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *