Mijn reis naar herstel,  persoonlijk

Mijn gedachtewereld: is het ooit goed genoeg?

Het schrijven van deze blog vind ik moeilijk, want meestal schrijf ik blogs over dingen die zijn gebeurd en hoe ik er mee om ben gegaan met als conclusie: ik hoop dat ik andere mensen hiermee kan helpen. Maar nu zit ik in een situatie waarbij ik dat niet heb, want ik weet niet zo goed hoe ik om moet gaan met de situatie waar ik nu in zit. Dus ik dacht: het is weer tijd voor een ‘mijn gedachtewereld’. Dus, pak een kop thee, leg je kind in bed, poets je haar en verdrink je vis. Want het wordt weer lachen, gieren, brullen bij de mijn gedachtewereld special op (bijna) kerstmis. 

Geen kerststol rol, maar slachtofferrol

Ik ben bang voor een terugval, want ik herken angsten waar ik voorheen ook bang voor was. Ik zit weer teveel mezelf af te vragen of alles wat ik doe wel goed is en ik denk teveel na. Kortom: ik zit teveel in mijn hoofd. De afgelopen week was ik geïrriteerd doordat ik het gevoel kreeg dat iedere mogelijkheid tot volledig herstel in mijn leven expres super moeilijk werd gemaakt voor mij, oftewel: ik vond mezelf heel zielig en zat in de slachtofferrol. Als ik terugblik naar 2018 zie ik ook echt wel dat ik hartstikke veel gegroeid ben, maar soms denk ik ook: ‘omg was dit al één jaar geleden!?’ en schrik ik van de tijd.

Niet groeien in de lengte, maar in de breedte

Het feit dat ik kan herkennen dat ik in de afgelopen week mezelf in een slachtofferrol positioneerde bewijst mijn punt dat ik gegroeid ben. Gegroeid zijn, dat is ook zo’n ding, dat zeggen mensen vaak. ‘Ik ben dit jaar echt gegroeid’. Wát bedoel je daar nou precies mee? Iedereen weet wat ‘groeien’ betekent (en nee dan heb ik het niet over de opmerking die je familie standaard maakt, wanneer ze je weer zien na 5 jaar), maar niemand vraagt een persoon zo snel wat diegene daar concreet mee bedoelt. Ben je gegroeid in het krijgen van zelfvertrouwen? Ben je gegroeid in het kweken van discipline? Weet je het zelf überhaupt wel of zeg je het gewoon, omdat dat zo’n ding is wat je moet zeggen aan het einde van een jaar. 

Wijsheid komt met de jaren én na 6 glazen gluhwein 

Oké, ik heb het dus over persoonlijke ontwikkeling. Ik had dus ook deze week even dat momentje waarin ik dacht: ‘Oh, 2018, een getal van een random jaar in mijn leven, sentimentele emotie, bla bla’. Daarna kwam het besef dat het al weer twee jaar geleden is dat ik thuis kwam te zitten met een angststoornis. 2 jaar. 2 fucking jaar. O mijn god. Dit was een moment waar de Tara van het verleden jaloers op zou zijn. De Tara van het verleden zei namelijk heel vaak: ‘ik ben zoooo blij als we twee jaar verder zijn’. Nou, Tara van het verleden, dat zijn we nu en ik weet nog steeds niet waar ik mee bezig ben in mijn leven. Net als 100% van de wereldbevolking. Iedereen doet maar wat. Niks, ‘wijsheid komt met de jaren’. Niks, ‘als jij mijn leeftijd hebt…’. Niks, ‘ja, ik heb natuurlijk ook veel meer levenservaring dan jij, want ik ben een stuk ouder’. Allemaal uitspraken die we vertellen tegen een ander, omdat we dan een gevoel krijgen waarbij we ons beter voelen over onszelf. Natuurlijk kom je in de loop van je leven dingen tegen waarbij je concludeert dat je het in de toekomst anders gaat doen. Maar dat betekent niet meteen dat dat ‘het juiste’ is. We willen gewoon allemaal een beetje volwassen doen, want dat voelt fijn.

Gotta catch ‘em all 

Maar goed, in vergelijking met twee jaar geleden zie ik dus duidelijk dat ik met bepaalde dingen minder moeite heb. Super fijn. Tara, ik waardeer het enorm dat je weer naar de supermarkt durft en af en toe zelfs spontaan beslist om naar de bioscoop te gaan. Je bent een heuse rebel. Maar hoezo ga je nu ineens zo mega anti-sociaal zijn tegen mensen en creëer je af en toe een ongemakkelijke sfeer doordat je niet verder komt dan small talk? Dat is niet de Tara die ik ken. Ik ben dus wel gegroeid op het gebied van zelfkennis en de angstloze-waaghals, maar nu ben ik ineens veel minder spontaan dan voorheen. Hoezo kan ik niet gewoon alle goede eigenschappen behouden in mijn leven? Goede eigenschappen, gotta catch ‘em all. 

Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak 

Het is dus nooit goed. Schijnt de zon, dan is het te heet. Sneeuwt het, dan is het te koud. Is het niet eb dan is het wel vloed (artistieke vergelijking die niks te maken heeft met mijn punt). Herkenbaar, toch? Het is nooit goed. Ik vind mijn leven nu dus ook niet goed genoeg. Terwijl ik twee jaar geleden een kip zou vermoorden voor het leven wat ik nu leef. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet ook wel. Ik ben de hele week al manisch, dus ik heb af en toe momenten dat ik mijn konijnen een serenade geef en een lied zing over hoe mooi het leven is en vervolgens bij mijn vriend aan het janken ben die letterlijk zegt: ‘Doe normaal. Ik hou van jou’. Alles kan en alles is mogelijk. Vroeger hoefde je alleen maar in god te geloven en nu moet je opeens in jezelf geloven, creepy shit ouwe. 

Mijn punt? Geen idee. Ik wilde gewoon even zeggen dat ik vind dat ik in een lastige positie zit en ook vind dat ik mezelf niet zo moet aanstellen. Ik zou gewoon graag geld willen hebben. En een mooi huis. En een vette auto. En een kattencafé. En een succesvolle carrière. En als ik dat allemaal heb, dan schrijf ik over een jaar weer een blog over wat ik dan allemaal nodig heb totdat ik mezelf oud genoeg vind om te zeggen: ‘wijsheid komt met de jaren’. En een sentimenteel verhaal vertel over hoe ik dit succesvolle leven waar heb gemaakt. Of ik ben over een jaar een zwerver en leef onder een brug. De tijd zal het leren. 

Kusjes,

Tara 

omslagfoto door: Eva Bours fotografie 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *