Mijn reis naar herstel,  Ondersteuning,  persoonlijk,  Social media

Mijn gedachtewereld: ken jij social media Tara? Of real life Tara?

Hoi, ik ben Tara. Die foto die je hier boven ziet, dat ben ik. Deze foto heeft Maxime gemaakt, een vriendin van mij. Ik ken haar al voor zolang ik me kan herinneren. In real life, niet via social media. Ik kan dus met zekerheid zeggen, dat zij mij best wel goed kent. En als jij deze foto ziet, denk jij mij dan te kennen? Je volgt mij misschien op social media, maar weet je ook hoe ik in het echte leven ben? Mijn Instagram pagina is super geordend, maar in werkelijkheid ben ik super chaotisch (niet zo erg als Maxime). Zou ik mij spontaan voorstellen aan nieuwe mensen, denk je? Of kijk ik eerst de kat uit de boom? Ben ik bot? Of ben ik lief? Denk jij dat je mij kent?

Al een keer eerder deelde ik met jullie mijn gedachtewereld. Voordat ik die blog plaatste heb ik lang zitten twijfelen of ik het wel wilde plaatsen. Wat ik vaker heb met mijn blogs. Ik vind schrijven heel fijn, maar het delen daar van blijft voor mij eng en kwetsbaar. Want wat boeit een ander nou wat er in mijn hoofd omgaat? Toch heb ik besloten dat ik van mijn gedachtewereld een soort van terugkomende topic wil maken. Mijn blog is tenslotte een soort van zelfhulp/ reis naar herstel blog. Ik vind het fantastisch om producten met jullie te delen, waar ik enthousiast van wordt. Maar de roots van mijn blog liggen nog altijd bij het stukje zelfreflectie en mentale gezondheid.

Tweestrijd

De afgelopen tijd ben ik super tevreden! Ik vind het leuk om op social media bezig te zijn en om kennis of producten met jullie te delen via mijn blog of Instagram. Ook zet ik doelen voor mezelf en ben ik veel bezig met het nadenken over hoe ik mijn leven in de toekomst voor me zie en hoe ik dat wil gaan bereiken. Maar ik ben bang dat ik een beetje vergeet te genieten, want ik loop tegen iets aan, wat ervoor zorgt dat ik zit in een soort van tweestrijd zit. Het heeft te maken met het onpersoonlijke en geforceerde gedrag van mensen op social media. Ik vind het soms zo ontzettend nep en ik weet daardoor niet of ik wel geassocieerd wil worden daarmee.

Natuurlijk, ik kan mezelf er niks van aantrekken en proberen te accepteren dat dit de manier is waarop mensen met elkaar omgaan op het internet. Maar dat voelt een beetje (ver gezocht) alsof ik het dan ook goedkeur dat mensen elkaar anoniem op het internet pesten. Ik heb al vaker gedeeld dat ik echtheid heel erg belangrijk vindt online. Als mensen het niet leuk vinden wat ik schrijf of post, dan hoop ik dat ze stoppen met kijken. Nu kan je natuurlijk denken: ‘Tara waar maak je je druk om?’ ‘Boeiend, jij hebt er toch geen last van?’ En dat klopt, ik heb er direct geen last van. Maar ik wil het niet aanmoedigen en op deze manier voelt het wel alsof ik dat doe.

Geniet ik wel?

Vorige week werd mij iets verteld, wat mij is bijgebleven. Ik vertelde iemand over mijn doelen en dromen. Naar mijn idee enthousiast, want ja, het zijn mijn doelen en dromen. In tegenstelling tot wat ik verwachtte vertelde die persoon mij dat zij geen schittering in mijn ogen zag. Ze ‘geloofde’ niet wat ik vertelde. Dit zette mij aan het denken: ‘Geniet ik wel van het gene waarvan ik vertel dat het mij zo gelukkig maakt?’. Dat je geniet van de dingen waar je gelukkig van wordt klinkt als iets super vanzelfsprekends, maar toch kwam ik erachter dat dat bij mij op dat moment niet het geval was. Ik kon het niet, dus wilde ik een manier vinden om het wel weer te kunnen.

Mijn muze terugvinden

Ik kwam er achter dat ik de laatste tijd vaak te geforceerd bezig was. Iets forceren wordt onpersoonlijk zijn naar mijn idee, wat zich weer uit in nep zijn. Juist de dingen waar ik een hekel aan heb, maar wel aan het doen was. Ik moest iets op Instagram zetten van mezelf of ik moest iets op mijn blog zetten, want anders was ik bang dat ik volgers kwijt raakte of dat mensen mij gingen vergeten. En als dat zou gebeuren dan zou ik de doelen niet kunnen behalen waar ik van droom. Ik ging nadenken… Een ander doel van mij is zoveel mogelijk oprechtheid en positiviteit leveren aan mensen via social media. En op deze manier ging dat niet. Wat vond ik dan belangrijker?

Tara op social media en/of in real life 

Ik denk dat ik bang ben dat mensen van mij verwachtten dat ik perfect ben, wanneer ik iets plaats op social media. En dat ben ik niet. Ik vind het fijn dat ik met mijn mening zo’n relatief grote invloed kan hebben op andere, maar ook wel weer eng. Ik ben dit blog begonnen om mijn ervaringen te delen. Niet alles is wat ik schrijf is gebaseerd op feiten. Het meeste wat ik in mijn blogs zet gaat over mijn mening en mijn ervaringen. En het is maar mijn mening en mijn ervaring over, op dat moment, één onderwerp. Ik heb over nog zoveel andere dingen een mening en ik heb nog zoveel meer ervaren in dit leven. Dus de Tara op social media is niet de Tara in real life. Ik ben bang dat mensen dat soms vergeten, want dat doe ik zelf namelijk ook.

Ik heb er dus even voor gekozen om een ‘social media-break’ te nemen. Soms moet ik het weer even allemaal niet zo serieus nemen en proberen om ‘in het moment’ te leven. Ik denk dat als meerdere mensen dat zouden doen, we weer veel meer die oprechtheid en positiviteit aan elkaar zouden kunnen doorgeven. Momenteel voelt het dus alsof ik bij bijna ieder ding wat ik deel op social media, mezelf voor moet verantwoorden. Als ik om 16 uur s’middags een plaatje wil plaatsen van een kat die vastzit in een kerstboom, dan doe ik dat. Zelfs met de kennis dat het nog geen kerstmis is.

Nou, dit was weer de ondervinding van mijn overdenkende hersenen na het onder invloed zijn van cafeïne en kattenknuffels in de ochtend.

Kusjes,

Tara

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *