Mijn reis naar herstel,  persoonlijk

Waarom kan je nou eigenlijk niet werken?

Waarom kan je nou eigenlijk nog niet werken? Dat is een vraag die ik op mijn weg naar herstel vaak krijg. Het is moeilijk om uit te leggen waarom ik bepaalde dingen nog niet kan doen zonder in de details van mijn geestelijke ‘aandoening’ te treden.
Bepaalde gebeurtenissen deel ik liever niet. Maar dit zijn wel gebeurtenissen die er voor hebben gezorgd dat ik nu nog weleens struggle met een angststoornis/somberheid.  Maar hoe ben ik erachter gekomen dat mijn geestelijke gezondheid niet optimaal was? En welke dingen bieden mij ondersteuning en helderheid? In de volgende punten bespreek ik wat mij helpt als mijn somberheid en angst weer even om de hoek komen kijken.

Mijn diagnose

Als allereerst was het voor mij heel belangrijk om uit te zoeken wat nou precies de reden was dat ik mij zo slecht voelde.
Ik werd niet op een dag wakker en had een ‘depressie’, dit is geleidelijk gegroeid.
Ik ben een persoon wat niet houdt van stempels, maar af en toe is het fijn om jezelf in een hokje te kunnen stoppen zodat je de zekerheid hebt dat je niet alleen bent.

Na een aantal maanden therapie te hebben gevolgd kreeg ik de diagnose: PTSS en depressie
Inmiddels weet ik goed hoe ik hier mee om moet gaan en ik zou mezelf ook zeker niet meer depressief noemen. Maar een depressie en angststoornis is iets wat je wel
altijd bij je zult dragen en wat op bepaalde momenten sneller getriggerd kan worden dan op andere momenten.

Hoog sensitief persoon (HSP)

Wat mij veel duidelijkheid heeft gegeven waren de studies over Hoog sensitieve personen (HSP). Mensen die hooggevoelig zijn verwerken prikkels op een ander manier
waardoor ze externe en interne signalen sneller opmerken en sterker ervaren. Ik ben altijd een persoon geweest die in een gezelschap met andere mensen zwaar overprikkeld raakte doordat ik een sterk vermogen heb in het aanvoelen van andermans stemming. Dit zorgde vaak voor over emotionele uitbarstingen waarin ik zwaar gefrustreerd kon raken van mezelf. Ik heb dit al voor zolang ik mij kan herinneren.

Als kind was mijn moeder altijd het persoon dat zich in een gezelschap samen met mij afzonderde en me vertelde dat ik een licht om mezelf heen moest trekken waar niemand doorheen kon komen. Naarmate mijn angststoornis steeds meer actief werd kon ik op de werkvloer niet meer functioneren. Ik raakte overprikkeld, ik was als perfectionist de controle kwijt en gepaard met een groot onrechtvaardigheidsgevoel voelde ik me doodongelukkig. Dat ik een hoog sensitief persoon ben maakt het niet makkelijker, maar het verklaard wel een hoop. Denk je zelf ook dat je een aantal van dit soort eigenschappen bezit? Dan kan ik je adviseren om jezelf meer te gaan verdiepen in HSP. Neem vooral een kijkje op deze site:

www.nieuwetijdskind.com

Stap voor stap

Wat mij goed helpt is om af en toe een terugblik te werpen op mijn verleden.
Ik weet dat veel mensen zeggen dat het goed is om vooruit te blijven kijken, en daar ben ik het mee eens. Maar af en toe is het ook goed om stil te staan bij het feit dat je al zoveel obstakels hebt overwonnen. Ik heb ook wel eens dagen dat ik denk: ‘En ik zit nu al langer dan een jaar thuis, wanneer kan ik nou eindelijk weer eens gaan doen wat iedereen doet?’ of ‘Ik kan ook niks, en iedereen om mij heen kan het wel’. Deze dagen horen er ook bij, wie heeft dat soort gedachtes niet? Maar als ik nu terugkijk naar wat ik in het afgelopen anderhalfjaar al allemaal heb bereikt, ben ik heel trots op mezelf.
Het zijn de kleine dingen:

  • Ik heb een keer met het openbaar vervoer gereisd, terwijl dit een van mijn grootste angsten was.
  • Ik heb afgelopen maand voorstellingen gespeeld met een theatergroep, terwijl ik de eerste paar keer van te voren een paniekaanval had.
  •  Ik ben een eigen youtubekanaal en blog gestart ondanks de gedachten dat ik bang was wat mensen wel niet van mij zouden denken.

Het gaat er noujuist om dat ik deze dingen wél heb gedaan ondanks mijn angst en negatieve gedachtes. Gelukkig heb ik mensen om mij heen die mij ook vaak op deze overwinningen wijzen. Voor de een is het een overwinning om de hoogste berg van de wereld te beklimmen en voor de ander is het een overwinning om een ritje
naar de supermarkt te maken. Wie bepaalt er wat belangrijker is?

ACT therapy

Voor mij heeft het ongeveer een halfjaar geduurd voordat ik de therapie vond die bij mij pastte. Het probleem zit zich bij mij heel erg in mijn denkwijze. Bijna alles wat ik dacht nam ik heel erg serieus en beschouwde ik als waarheid. En geloof me, ik ben niet de enige. Toen ik eenmaal ACT (Acceptance and commitment)  therapie kreeg ben ik gaan leren om met deze gedachtes om te gaan. Steeds vaker als ik negatieve gedachtes heb dan weet ik hoe ik daar afstand van moet nemen en weet ik dat ik niet moet gaan proberen om de negatieve gevoelens die die gedachtes met zich meebrengen te gaan vermijden.

De naam van de therapie zegt het namelijk al: Acceptance. Het accepteren van jou gevoel en jou gedachtes. ‘Ik accepteer dat ik me nu slecht voel, dat is niet fijn, en dat mag er zijn.’ Wij mensen zijn altijd heel erg oplossingsgericht bezig en omdat we zo ongeduldig zijn willen we zo snel mogelijk een antwoord op onze problemen vinden. terwijl het geheim hem vaak zit in het accepteren en het er laten zijn. Klinkt logisch toch?

Conclusie

Nu snap ik dat wanneer ik de vraag krijg Waarom kan je nou eigenlijk niet werken? Ik andere niet dit hele artikel kan laten lezen. En het verschilt per persoon wat je wel en niet wilt delen. Voor mij zijn deze punten ook enigzins geheugensteuntjes die ervoor zorgen dat ik me vooral naar mezelf kan verantwoorden. Zie dit dus ook niet als een zelf-hulp-artikel of iets dergelijks. Ik deel enkel mijn ervaringen en kennis. Belangrijk is om altijd te onthouden dat niet iedereen je kan snappen, en dat je dat ook niet van een ander kan verwachten.  Jij bent de enige die uiteindelijk jezelf kan helpen, en ik hoop dat deze inzichten een ander ook kunnen helpen.

Kusjes,
Tara

Omslagfoto door: Laurie Straatman fotografie

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *