Lifestyle,  Mijn reis naar herstel,  Ondersteuning,  persoonlijk

Zo kwam ik van mijn angststoornis af

Heel erg lang ben ik op de vlucht geweest voor mijn angst. Overal waar ik was, was mijn angst ook. Ik was alleen maar bezig met mijn angst. Soms was de angst voor mijn angst, nog erger dan de angst zelf. Ondanks dat ik wist dat ik niet de enigste was met een angststoornis, durfde ik er niet over te praten. Pas sinds kort heb ik jullie verteld over mijn angststoornis. Ik had het gevoel alsof ik gevangen zat in mijn eigen hoofd. Het was zo vermoeiend om dag in dag uit bang te zijn. Niet bang als in: bang zijn tijdens een horrorfilm. Maar bang als in: bang voor mijn gedachten en de gevolgen daarvan.

Een angststoornis betekent dat de emotie van angst niet alleen optreedt bij dreigend gevaar. De emotie van angst treedt op als een ongezonde fobie voor irrationele kwesties waardoor een vluchtreactie ontstaat en er duidelijke sprake is van een stresstoestand en het zo je dagelijkse functioneren belemmert.

What’s in your head?

Ik ben er van overtuigd dat deze fobie ontstaat in je hoofd. Het heeft niks te maken met échte angst, want je bent niet continu in gevaar. Het voelt alleen alsof je dat wel bent, omdat je lichaam bepaalde functies vertoont zoals: trillingen, hyperventilatie, spraakgebrek etc. Een angststoornis gaat dus niet weg door een bepaald medicijn of het ‘niet meer bang zijn’. Het is iets waar jij je verantwoordelijkheid voor moet nemen. Iets wat jij moet gaan herkennen en vervolgens moet accepteren. Een angststoornis is niet iets wat je overkomt, maar iets wat jij creëert in je hoofd.

Slachtofferrol v.s. verantwoordelijkheid

Sommigen van jullie zullen het misschien hard vinden dat ik dit zeg, maar ik sta er volledig achter. Ik heb het ook tegen mezelf gezegd en het heeft mij ontzettend geholpen: stop met het spelen van het slachtoffer!

Oké, je voelt je kut. je baalt ervan dat je last hebt van een angststoornis. Je geeft anderen de schuld of je vindt het vervelend dat er dingen zijn gebeurd die er tot hebben geleid dat je nu bang bent.
De oorzaak is misschien iets waar je geen bewuste controle over hebt, maar je kan wel controle uitoefenen over de gevolgen. Natuurlijk kan een psycholoog jou helpen maar uiteindelijk ben jij de gene die jezelf uit dat zwarte gat moet trekken en verantwoordelijkheid moet nemen voor je acties.

Ik ben tegen mezelf gaan zeggen dat ik niet mijn angst ben. Mijn angst draag ik bij me en ik laat mij daar door leiden. Dat doe ik. Ik laat dat toe. Ik ben dus zelf de oorzaak en ik voedt mijn angststoornis. Tijd om daar een punt achter te gaan zetten.

Vermijden v.s. herkennen

Natuurlijk was ik niet van plan om overbodige angst te gaan voelen. Dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde mij goed voelen! Gedurende mijn angststoornis ging ik allemaal trucjes bedenken waardoor ik het idee had dat ik mijn angststoornis onder controle had. Terwijl ik in feiten het alleen maar aan het vermijden was en zo mijn dagelijkse leven nog steeds liet beïnvloedde door mijn angst. Denk aan:

Het vermijden van drukke plekken: de supermarkt, kroegen, verjaardagen. Wat uiteindelijk omsloeg in het vermijden van alle openbare plekken: mijn school en mijn werk. Ik wilde ook niet meer naar mijn theatergroep toe, ondanks dat ik dat super leuk vond, maar er waren naar mijn idee teveel mensen. Uiteindelijk was het zelfs zo erg dat ik niet eens meer oud en nieuw met mijn vriendengroep wilde vieren.

Het vermijden van bepaald eten en drinken: ik dronk geen alcohol meer (wat op zich niet verkeerd is, maar wel in mijn situatie). En ik durfde ook geen pittig eten te eten. Ik at of dronk niet meer een uur voordat ik ergens naartoe ging. Ik nam ook altijd een diarree pilletje in voordat ik ergens naartoe moest. Als ik er geen op voorraad had, dan at ik de hele dag niet of (wanneer het te ‘laat’ was) raakte ik in paniek.

Mezelf afzonderen en vereenzamen: om maar niet de strijd aan te hoeven gaan met mijn angst, besloot ik vaak om gewoon thuis te blijven. Wat concludeerde in het feit dat ik super eenzaam werd, omdat ik mijn vrienden buitensloot.

Ik ging zo ontzettend veel vermijden dat ik uiteindelijk geen normaal leven meer kon leiden. Ik ben blij dat ik vaak nog de moed bij elkaar zag te vinden om nog naar mijn ouders toe te gaan. Dit deed ik dan niet voor mezelf, maar voor hen. Ik denk dat dit een van de dingen is geweest wat mij heeft ‘gered’.

Natuurlijk snapte ik zelf ook wel dat dit niet de ideale manier van leven was. In deze tijd had ik wekelijkse intensieve therapie bij het GGZ. Papa ging altijd met mij mee. Dat gaf mij een veilig gevoel. Maar uiteindelijk was het doel om dat gevoel ook terug te krijgen in de situaties waarin ik bang was. Ik wist dat het niet altijd zo erg was geweest, maar dat er dingen waren die er voor gezorgd hebben dat het uit de hand is gelopen. Dingen die te privé zijn om met jullie te delen. Ik wist dus deels waardoor het kwam en ik moest deze triggers gaan ‘omarmen’ in plaats van vermijden.

Deze triggers zaten in mijn hoofd. Ze hadden een heftige lading en ik raakte ervan in paniek. Maar het zat maar in mijn hoofd. Het waren gedachten. Het was niet echt. Gedachten zijn een super handig middeltje om rechts van links te kunnen onderscheiden. Maar des te ouder mensen worden, des te meer ‘misbruik’ ze er van gaan maken. Ik ook. Ik ben gaan herkennen in welke situaties ik misbruik maakte van mijn gedachtes en heb door middel van ACT-therapie een manier gaan vinden om er mee om te kunnen gaan.

In dit artikel ga ik meer in op de voordelen van ACT-therapie.

Accepteren

Het is kut, meer is het niet. Wanneer mijn lichaam wordt overgenomen door angst, ga ik niet dood. Het gaat wel weer weg. De angst komt met pieken en dalen. Wanneer ik terugdenk aan mijn allerhoogste piek kom ik tot de conclusie dat ik toen ook niet dood ben gegaan. Ik ben nooit gek geworden. Ik ben nooit ziek geworden. Ik hoef dus helemaal niet bang te zijn voor mijn angst. Als ik nu weleens angstig wordt in bepaalde situaties die ik voorheen zou vermijden, dan denk ik:

Kom maar. Kom maar angst. Ik ben niet bang voor jou. Je zit in mijn hoofd en alles wat jij naar mij schreeuwt, daar doe ik niks mee en het mag er zijn.

Het is maar ‘angst’, geloof het niet. Het zit maar in je hoofd. Het is maar een stemmetje wat tegen jou praat. Het heeft geen macht over jou. Echt waar. Geloof je me niet? Ga je angst maar aan, dan zal je zien dat het meevalt.

Ontspanning

Om er voor te zorgen dat ik niet te vaak in mijn hoofd ga zitten is ontspanning misschien wel de belangrijkste tool die ervoor heeft gezorgd dat mijn angststoornis geen invloed meer heeft op mij. Meditatie heeft een hele positieve uitwerking op mij gehad. Ik doe nog bijna dagelijks een bodyscan of denk simpelweg even aan mijn voeten. Staan ze nog op de grond? Yes, dan is het goed. Dit om even bewust te zijn van het hier en nu. Ook is wandelen en sporten iets wat mij heel veel heeft gebracht. Het is zo belangrijk om even naar binnen te keren en jezelf rust te gunnen. Altijd in je hoofd zitten is zo vermoeiend en overbodig. Wat doet het nou werkelijk? Je denkt alleen.

Ben ik genezen? Dat durf ik niet te zeggen. Ik denk dat een angststoornis iets is waar je je altijd wel bewust van zult blijven. Maar dat hoeft natuurlijk niet in negatieve zin. Als ‘aandenken’ heb ik een tattoo laten zetten: no fear. Zodat ik iedere keer als ik in de spiegel kijk, herinnert wordt aan het gene wat ik heb overwonnen.

Kusjes,

Tara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *